materiały partnera
Styl japandi podchodzi do tego inaczej. Łączy powściągliwość kojarzoną z japońskimi wnętrzami z użytkowym, przyjaznym charakterem wzornictwa skandynawskiego. Meble nie mają przyciągać uwagi za wszelką cenę. Ich zadaniem jest porządkowanie przestrzeni i tworzenie spokojnego tła dla codziennego życia.
Minimalizm bywa utożsamiany z ograniczeniem wyposażenia do absolutnego minimum. W japandi ważniejsza jest selekcja. W pomieszczeniu mogą znaleźć się komoda, witryna, stolik, fotel czy dodatkowa konsola, pod warunkiem że każdy z tych elementów ma określoną funkcję i pozostaje częścią spójnej kompozycji.
Dlatego tak dobrze sprawdzają się proste bryły, naturalne materiały i ograniczona paleta barw. Nie konkurują ze sobą, dzięki czemu łatwiej zachować wizualny porządek. Jednocześnie drewno, plecionki, tkaniny o widocznej strukturze czy matowe powierzchnie chronią aranżację przed chłodem charakterystycznym dla bardziej surowych odmian minimalizmu.
Istotna jest również wolna przestrzeń wokół wyposażenia. Regał nie musi zajmować całej ściany, a blat komody nie potrzebuje szeregu dekoracji. Pojedyncza lampa, ceramika albo niewielka roślina często wystarczają, żeby wnętrze wyglądało na zamieszkałe, lecz nadal spokojne.
W japandi najlepiej sprawdza się myślenie o wyposażeniu przez pryzmat zadań. Komoda może jednocześnie zapewniać zamknięte przechowywanie i tworzyć spokojną, poziomą linię na ścianie. Konsola porządkuje strefę wejściową bez zajmowania miejsca takiego jak głęboka szafka. Witryna pozwala natomiast przechowywać i eksponować przedmioty w bardziej kontrolowany sposób niż całkowicie otwarty regał.
Przy urządzaniu wnętrza można przyjąć prostą hierarchię:
duże meble odpowiadają za przechowywanie i wyznaczanie głównych stref;
stoliki, szafki nocne i konsole wspierają codzienne czynności;
otwarte półki oraz witryny służą do ograniczonej ekspozycji przedmiotów;
fotele, krzesła i ławki wprowadzają lżejsze bryły oraz materiały o wyraźniejszej fakturze.
Taki podział pomaga uniknąć sytuacji, w której kilka mebli pełni podobne zadanie, a mimo to w pomieszczeniu nadal brakuje miejsca na rzeczy używane każdego dnia.
W sklepie internetowym Lawendowy Kredens meble japandi obejmują różne typy wyposażenia, między innymi stoły, komody, konsole, regały, witryny, szafki nocne i szafki RTV. Dzięki temu styl można budować poprzez kilka funkcjonalnych elementów zamiast ograniczać go do pojedynczego charakterystycznego mebla.
W salonie najważniejsza jest zwykle strefa wypoczynkowa. Zamiast wprowadzać wiele drobnych stolików i szafek, można oprzeć układ na jednej komodzie lub szafce RTV oraz stoliku kawowym o spokojnej formie. Jeżeli potrzebna jest dodatkowa powierzchnia do odkładania przedmiotów, lekki stolik boczny będzie mniej dominujący niż kolejna masywna bryła.
W sypialni podobną rolę odgrywają szafki nocne i komoda. Powtarzalność materiału albo koloru może wystarczyć do stworzenia spójności, nawet jeśli meble nie pochodzą z jednej kolekcji. Ważniejsze od identycznych detali są proporcje i podobny poziom wizualnej prostoty.
W jadalni naturalnym punktem centralnym staje się stół. Pozostałe wyposażenie powinno raczej wspierać jego obecność niż z nim konkurować. Witryna lub niski kredens zapewniają miejsce na zastawę i tekstylia, a jednocześnie pozwalają pozostawić blat stołu wolny od przedmiotów przechowywanych tam tylko z braku lepszego miejsca.
Japandi dobrze funkcjonuje także w otwartych wnętrzach. Powtarzające się drewno, podobne odcienie oraz konsekwentna forma mebli pozwalają połączyć salon, jadalnię i aneks kuchenny bez stosowania identycznego wyposażenia w każdej strefie.
Najbardziej charakterystyczne dla japandi są kolory zaczerpnięte z natury. Beże, złamane biele, odcienie drewna, szarości i spokojne brązy pozwalają budować wnętrze bez gwałtownych kontrastów. Nie oznacza to jednak, że wszystko musi być jasne. Ciemniejsza szafka, czarna rama krzesła czy głęboki odcień drewna mogą wprowadzić potrzebny punkt ciężkości.
Znacznie ważniejsze od liczby zastosowanych barw są ich wzajemne relacje. Przydatne jest zestawianie:
gładkich powierzchni z wyraźnym rysunkiem drewna;
jasnych tkanin z ciemniejszymi detalami;
prostych brył z plecionką, rattanem lub strukturalnym materiałem;
matowych powierzchni z niewielką ilością szkła.
Dzięki temu aranżacja pozostaje oszczędna, ale nie jest monotonna. Faktura zastępuje część dekoracji. Drewniany front, splot siedziska czy nierówna powierzchnia ceramiki mogą pełnić funkcję ozdobną bez dokładania kolejnych przedmiotów.
Styl japandi łatwo sprowadzić do zestawu charakterystycznych elementów: jasnego drewna, beżowych ścian, niskiego stolika i kilku ceramicznych dodatków. Samo odtworzenie takiego zestawu nie gwarantuje jednak harmonijnego efektu. Jeżeli w pomieszczeniu brakuje wygodnego przechowywania albo meble utrudniają poruszanie się, aranżacja szybko przestaje odpowiadać idei tego stylu.
Lepszym punktem wyjścia jest codzienny sposób korzystania z przestrzeni. Jeśli na stoliku stale gromadzą się dokumenty, ładowarki i drobiazgi, problemem nie jest niewłaściwa dekoracja, lecz brak zamkniętego miejsca do przechowywania. Gdy krzesła trzeba za każdym razem przesuwać, aby przejść między stołem a ścianą, znaczenie ma nie ich kolor, tylko proporcja mebli do pomieszczenia.
Meble w stylistyce japandi najlepiej działają właśnie wtedy, gdy estetyka wynika z funkcji. Spokojna forma, ograniczona liczba elementów i naturalne materiały tworzą wizualny porządek, ale dopiero przemyślany układ sprawia, że można go utrzymać podczas normalnego użytkowania mieszkania. W efekcie wnętrze nie wygląda jak wystylizowana ekspozycja. Jest uporządkowane, wygodne i pozostawia przestrzeń zarówno dla przedmiotów, jak i dla domowników.
